Στα χνάρια του Elon Musk βρίσκεται ο Mark Zuckerberg πουλώντας κάτι χωρίς αξία σε ανθρώπους που το θέλουν πολύ.
Ένα παλιό γνωμικό των πρώτων χρόνων λειτουργίας των κοινωνικών έλεγε πως όταν ένα προϊόν παρέχεται δωρεάν, τότε το προϊόν είσαι εσύ. Με αυτό το εξαιρετικά απλοϊκό σχήμα επιχειρήθηκε να εξηγηθεί το πώς η παραγωγή περιεχομένου από τους χρήστες και μόνο, μπορεί να φέρει διαφήμιση στα μέσα. Λίγο αργότερα μάθαμε και ότι τα ίδια τα ίχνη που αφήναμε περιδιαβαίνοντας ψηφιακά, ήταν πολύτιμα για όχι και τόσο νόμιμους σκοπούς, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Έχοντας φτάσει σε ένα ταβάνι χρηστών, τουλάχιστον τα παλαιότερα μέσα από αυτά, αναζητούν τρόπους για να βγάλουν περισσότερα λεφτά, ή να γίνουν και πάλι βιώσιμα μιας και έχουν μετατραπεί σε δυσκίνητους δεινόσαυρους. Την αρχή έκανε ο Elon Musk που ζήτησε συνδρομή για το περίφημο μπλε τικ που κοσμεί κάθε account του Twitter σαν στέμμα που ξεχωρίζει την αριστοκρατία του μέσου, από τους πληβείους. Η ανακοίνωση συνοδεύτηκε από αρκετό κράξιμο και μια μερική αναδίπλωση, αλλά στον ίδιο δρόμο φαίνεται ότι βαδίζει και ο Mark Zuckerberg.
O κύβος ερρίφθη και ξεκινώντας όπως το ταξίδι της η μέρα πάνω στη Γη, στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία θα δούμε τις πρώτες συνδρομές σε Facebook και Instagram, $11,99 ανά μήνα, η οποία θα φτάνει τα $14,99 αν κάποιος μπει μέσω iOS. Οι εξαγγελίες της Meta, μητρικής εταιρείας και των δύο μέσων, αναφέρουν τα γνωστά κλισέ για καλύτερες υπηρεσίες, μεγαλύτερη ασφάλεια στους χρήστες κλπ, αλλά το ζουμί είναι αλλού.
Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα πλήρωνε κάποιος για μια υπηρεσία που είχε μάθει στο τζάμπα για πάνω από δέκα χρόνια, είναι η ματαιοδοξία του. Με τη συνεχή παρακμή των παλιών μέσων και την ταυτόχρονη άνοδο άλλων, όπως το TikTok, δεν υπάρχουν απλά κι αλλού πορτοκαλιές, αλλά ξεφυτρώνουν συνέχεια κι άλλες που συνεχίζουν να είναι δωρεάν. Αν αύριο ξαφνικά το Facebook έβαζε συνδρομή σε όλους αναξαιρέτως, ελάχιστοι θα ήταν που θα τσιμπούσαν το τυράκι, απλά θα παράταγαν τους λογαριασμούς τους, όπως παρατήσαμε το πρώτο μας hotmail, το mIRC και το My Space. To μπλε τικ όμως, είναι κάτι άλλο.
Ο λόγος που όλοι θέλουν να βάλουν το μπλε τικ δίπλα από το όνομά τους, δεν είναι γιατί αγχώνονται για τους μίμους, τα τρολ και την ασφάλειά τους, αυτό μπορεί να ισχύει για κάποια δημόσια πρόσωπα και εταιρικούς λογαριασμούς, το θέλουν επειδή ακριβώς τους ανεβάζει το στάτους της σοσιαλμηντιακής τους περσόνας, η οποία όπως ξέρουμε όλοι απέχει αρκετά από την πραγματική ταυτότητα.
Όπως είχε πει και ο Al Pacino στην τελευταία σκηνή του Devil’s Advocate, η ματαιοδοξία είναι μια αγαπημένη αμαρτία, και για χάρη της υπάρχει πολύς κόσμος για την οποία θα βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για κάτι που τελικά έχει μηδενική αξία. Είναι πολύ δύσκολο να πείσεις κάποιον να αγοράσει για 10€ κάτι που αξίζει 5€, αλλά είναι πολύ εύκολο να τον πείσεις να δώσει 15€ για κάτι που δεν αξίζει τίποτα, αρκεί να ταΐζει τη ματαιοδοξία του.
