Αρχικά αξίζει να εξηγήσουμε σε όσους δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι το uncanny valley και γιατί σχετίζεται τόσο έντονα με τα πρόσωπα των ρομπότ. Πρόκειται για εκείνη την αίσθηση δυσφορίας που νιώθουμε όταν βλέπουμε κάτι σχεδόν ανθρώπινο αλλά όχι απολύτως πειστικό. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι η ταινία The Polar Express, όπου οι χαρακτήρες έχουν ρεαλιστικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά αλλά οι εκφράσεις του προσώπου και οι κινήσεις των ματιών και των χειλιών μοιάζουν ελαφρώς αφύσικες, προκαλώντας σε πολλούς θεατές ένα άβολο αίσθημα.
Τη λύση σε αυτό το πρόβλημα επιχειρεί να δώσει η νέα προσέγγιση που παρουσιάστηκε από μηχανικούς του Columbia University. Για πρώτη φορά ένα ρομπότ δεν μαθαίνει πώς να κινεί το πρόσωπό του μέσα από αυστηρό προγραμματισμό αλλά μέσα από παρατήρηση και πειραματισμό. Με απλά λόγια μαθαίνει όπως μαθαίνει ένας άνθρωπος.
Το ρομπότ διαθέτει ένα εύκαμπτο πρόσωπο με 26 μικρούς κινητήρες που ελέγχουν τα χείλη και τα βασικά σημεία της έκφρασης. Στο πρώτο στάδιο της εκπαίδευσής του τοποθετήθηκε μπροστά σε έναν καθρέφτη. Εκεί άρχισε να δοκιμάζει τυχαίες κινήσεις και να παρατηρεί το αποτέλεσμα στο πρόσωπό του. Σταδιακά δημιούργησε έναν εσωτερικό χάρτη που του επέτρεψε να κατανοήσει ποιος συνδυασμός κινήσεων αντιστοιχεί σε κάθε σχήμα στόματος.
Αφού έμαθε να ελέγχει το ίδιο του το πρόσωπο το επόμενο βήμα ήταν να παρατηρήσει ανθρώπους. Το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης μελέτησε για ώρες βίντεο ομιλίας και τραγουδιού στο διαδίκτυο. Χωρίς να καταλαβαίνει το νόημα των λέξεων συνέδεσε τους ήχους με τις κινήσεις των χειλιών. Έτσι κατάφερε να συγχρονίσει τη φωνή με την έκφραση και να αποδίδει λέξεις σε διαφορετικές γλώσσες αλλά και τραγούδι.
Δείτε παρακάτω ένα σχετικό απόσπασμα.
