Σε μια αξιοσημείωτη αποκάλυψη, οι επιστήμονες εντόπισαν εκπομπές που μοιάζουν με Σέλας στην ατμόσφαιρα του Ήλιου. Παρατηρώντας μια εκκολαπτόμενη ηλιακή κηλίδα στην ηλιακή φωτόσφαιρα, περίπου 40.000 χιλιόμετρα πάνω από τον Ήλιο, μια ομάδα αστρονόμων, με επικεφαλής τον Sijie Yu από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Νιου Τζέρσεϊ, εντόπισε μια πρωτοφανή μορφή διαρκούς ραδιοεκπομπής. Αυτή η παρατεταμένη πολωμένη ραδιοέκρηξη παρέμεινε για πάνω από μια εβδομάδα, διαφέροντας σημαντικά από τις τυπικές παροδικές ηλιακές ραδιοεκπομπές που διαρκούν μόνο λεπτά ή ώρες.
Το φαινόμενο που ανακαλύφθηκε μοιάζει με το γοητευτικό Σέλας της Γης, το οποίο δεν είναι αποκλειστικότητα του πλανήτη μας. Εμφανίσεις που μοιάζουν με Σέλας έχουν παρατηρηθεί σε κάθε μεγάλο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, συμπεριλαμβανομένων των φεγγαριών του Δία.
Το “Σέλας” του Ήλιου προκύπτει από την αλληλεπίδραση των ηλιακών σωματιδίων με τις γραμμές μαγνητικού πεδίου, προκαλώντας μια ενεργειακή ώθηση πριν από την παραγωγή μιας ορατής λάμψης κατά την αλληλεπίδραση με ατμοσφαιρικά σωματίδια. Αν και το ορατό φως αποτελεί μέρος του φάσματος εκπομπής του Σέλαος, υπάρχει και μια ραδιοσυστατική συνιστώσα.
Η ραδιοεκπομπή πάνω από την ηλιακή κηλίδα παρουσίασε ομοιότητες με το ραδιοσέλας, ευθυγραμμιζόμενη με την κατανόηση ότι οι ηλιακές κηλίδες, προσωρινές σκοτεινές περιοχές που προκαλούνται από ισχυρά μαγνητικά πεδία στην επιφάνεια του Ήλιου, δημιουργούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την επιτάχυνση των ηλιακών σωματιδίων από το μαγνητικό πεδίο. Αυτή η διαδικασία είναι πολύ πιο ισχυρή στον Ήλιο λόγω των εξαιρετικά ισχυρών μαγνητικών πεδίων του.
Η ανάλυση της ομάδας υποδηλώνει ότι οι εκπομπές είναι πιθανό να οφείλονται σε εκπομπή μάιζερ ηλεκτρονίων-κυκλοτρονίων (ECM), που περιλαμβάνει ενεργητικά ηλεκτρόνια παγιδευμένα μέσα σε γεωμετρίες συγκλίνοντος μαγνητικού πεδίου στις ψυχρότερες και έντονα μαγνητικές περιοχές των ηλιακών κηλίδων. Το σενάριο αυτό παραλληλίζει τα μαγνητικά πολικά καλύμματα σε πλανήτες και αστέρια, παρουσιάζοντας μια μοναδική ευκαιρία για τη μελέτη αυτών των φαινομένων σε τοπική ηλιακή κλίμακα.
Η έννοια των αστέρων που εκπέμπουν ραδιοσήματα Σέλας δεν είναι πρωτοφανής. Πριν από μερικά χρόνια, οι επιστήμονες συνέδεσαν τα ραδιοκύματα από ορισμένα άστρα με την παρουσία εξωπλανητών που βρίσκονταν σε στενή τροχιά γύρω τους, δημιουργώντας εκπομπές Σέλας καθώς οι ατμόσφαιρες των πλανητών αλληλεπιδρούσαν με τα άστρα.
Οι ερευνητές προτείνουν ότι η δραστηριότητα των εκλάμψεων κοντά στην ηλιακή κηλίδα εγχέει ενεργητικά ηλεκτρόνια σε βρόχους μαγνητικού πεδίου, δημιουργώντας αυτό που ονομάζουν “ραδιοσέλας της ηλιακής κηλίδας”. Η ανακάλυψη αυτή παρέχει σαφείς αποδείξεις για τους εμπλεκόμενους μηχανισμούς, ανοίγοντας νέους δρόμους για τη μελέτη της αστρικής μαγνητικής δραστηριότητας και της συμπεριφοράς των αστρικών κηλίδων σε μακρινά άστρα.
Η ομάδα σκοπεύει να εξετάσει λεπτομερώς τα αρχειακά δεδομένα για να εντοπίσει πιθανές περιπτώσεις εκπομπών στον Ήλιο που μοιάζουν με Σέλας κατά τη διάρκεια παλαιότερων εκρήξεων ηλιακής δραστηριότητας. Ο ηλιακός φυσικός Surajit Mondal του Τεχνολογικού Ινστιτούτου του Νιου Τζέρσεϊ υπογραμμίζει τη σημασία της αποκάλυψης του τρόπου με τον οποίο τα ενεργητικά σωματίδια και τα μαγνητικά πεδία αλληλεπιδρούν όχι μόνο στον Ήλιο μας αλλά και σε αστέρια πέρα από το ηλιακό μας σύστημα.
