Η ψηφιακή φροντίδα μπορεί να βελτιώσει την τήρηση της θεραπείας από νέους και ηλικιωμένους ασθενείς. Αυτό ]καταδεικνύουν πρόσφατες μελέτες. Η καθηγήτρια Dr. Stefanie Läer από το Ινστιτούτο Κλινικής Φαρμακευτικής και Φαρμακοθεραπείας του Πανεπιστημίου Heinrich Heine του Ντίσελντορφ είναι πεπεισμένη γι’ αυτό, κάτι που κατέστησε σαφές στο εκπαιδευτικό συνέδριο Pharmacon.
“Go digital”, ήταν η έκκληση που απηύθυνε έκκληση η καθηγήτρια Dr. Stefanie Läer στο εκπαιδευτικό συνέδριο Pharmacon στο Schladming.
Ειδικά στις χρόνιες ασθένειες, η έλλειψη συμμόρφωσης στη θεραπεία αποτελεί μείζον πρόβλημα, τόνισε η Läer. Ανάλογα με την ασθένεια, συνήθως μεσολαβούν αρκετές εβδομάδες ή μήνες μεταξύ της ιατρικής εξέτασης και της εκτέλεσης της συνταγής στο φαρμακείο, προτού ο ασθενής παρουσιαστεί ξανά στο ιατρείο ή στο φαρμακείο, εξηγεί. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ασθενής είναι μόνος του και το μόνο που μπορεί να ελπίζει κανείς είναι ότι θα είναι συνεπής.
“Αλλά αυτό δεν λειτουργεί πραγματικά”, είπε.
Η Läer βλέπει τις κινητές, ψηφιακές τεχνολογίες ως μια “τεράστια ευκαιρία” για την αύξηση της συμμόρφωσης στη θεραπεία – για παράδειγμα, μέσω υπενθυμίσεων για τη λήψη φαρμάκων ή την αυτοπαρακολούθηση των συμπτωμάτων της νόσου.
Μια ματιά στις μελέτες
Τα παιδιά και οι έφηβοι ειδικότερα έχουν μεγάλη προτίμηση στις ψηφιακές εφαρμογές. Ωστόσο, τα στοιχεία για τη θεραπευτική πρόοδο μέσω ψηφιακών εφαρμογών είναι ελάχιστα, δήλωσε η Läer. Οι αντίστοιχες μελέτες έχουν συχνά μικρούς πληθυσμούς και δεν διαθέτουν ομάδα ελέγχου.
Η Läer παρουσίασε μια μικρή αλλά τυχαιοποιημένη και ελεγχόμενη μελέτη σε 39 παιδιά με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Τα παιδιά της ομάδας παρέμβασης και οι γονείς τους υπενθύμιζαν καθημερινά για οκτώ εβδομάδες μέσω εφαρμογής smartphone να παίρνουν τα φάρμακά τους και απαντούσαν από κοινού σε ερωτήσεις σχετικά με τη συμπεριφορά των παιδιών μία φορά την εβδομάδα.
Η ομάδα ελέγχου έλαβε τη συνήθη θεραπεία. Σε σύγκριση με τον έλεγχο, η ψηφιακή υποστήριξη κατάφερε να αυξήσει την πρόσληψη δισκίων και να βελτιώσει σημαντικά τη βαθμολογία συμπεριφοράς που καθόρισε ο γιατρός, τόνισε συνοψίζοντας τα αποτελέσματα η Läer.
Σε μια δεύτερη μελέτη που παρουσίασε η Läer, 46 ενήλικες παρακολουθήθηκαν για ένα έτος μετά από μεταμόσχευση νεφρού.
Η ομάδα παρέμβασης συνοδευόταν από ομάδα τηλεϊατρικής φροντίδας, ενώ η ομάδα ελέγχου όχι.
Η ομάδα τηλεϊατρικής υποστήριξης λάμβανε καθημερινά πληροφορίες από τον ασθενή σχετικά με την πρόσληψη δισκίων και την κατάσταση της υγείας του.
Οι ασθενείς μπορούσαν επίσης να επικοινωνήσουν με την ομάδα ανά πάσα στιγμή.
“Ως αποτέλεσμα, η τήρηση της πρόσληψης ήταν διπλάσια στο πλαίσιο της τηλεϊατρικής και ο αριθμός των απρογραμμάτιστων εισαγωγών στο νοσοκομείο ήταν μόνο ο μισός στην ομάδα χωρίς ψηφιακή παρακολούθηση”, αποκάλυψε η Läer. Παρά τον μικρό αιθμό συμμετεχόντων στην μελέτη, τα αποτελέσματα αυτά ήταν “πολύ εντυπωσιακά”.
Μια τρίτη μελέτη συμπεριέλαβε 54 ενήλικες με μη ελεγχόμενη υπέρταση. Η ομάδα παρέμβασης χρησιμοποίησε μια εφαρμογή smartphone συνδεδεμένη με ένα πιεσόμετρο για να υπενθυμίζει στους ασθενείς να παίρνουν τα φάρμακά τους. Σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, η οποία δεν χρησιμοποίησε την εφαρμογή, η συστολική αρτηριακή πίεση μειώθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης.
