Δεκάδες φορές την τελευταία δεκαετία οι επιστήμονες της NASA έχουν εκτοξεύσει ακτίνες λέιζερ σε έναν ανακλαστήρα μεγέθους ενός βιβλίου μυθιστορήματος, περίπου 240.000 μίλια (385.000 χιλιόμετρα) μακριά από τη Γη.
Σήμερα όμως ανακοίνωσαν για πρώτη φορά, σε συνεργασία με τους Γάλλους συναδέλφους τους, ότι έλαβαν σήμα, ένα ενθαρρυντικό αποτέλεσμα που θα μπορούσε να ενισχύσει τα πειράματα λέιζερ που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη της φυσικής του σύμπαντος.
Ο ανακλαστήρας που σκοπεύουν οι επιστήμονες της NASA είναι τοποθετημένος στο Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), ένα διαστημικό σκάφος που μελετά τη Σελήνη από την τροχιά του από το 2009. Ένας λόγος για τον οποίο οι μηχανικοί τοποθέτησαν τον ανακλαστήρα στο LRO ήταν έτσι ώστε να μπορούσε να χρησιμεύσει ως ένας παρθένος στόχος για να βοηθήσει στις δοκιμές της ανακλαστικής δύναμης των φύλλων, που έχουν απομείνει στην επιφάνεια της Σελήνης εδώ και περίπου 50 χρόνια. Αυτοί οι παλαιότεροι ανακλαστήρες επιστρέφουν ένα αδύναμο σήμα, γεγονός που καθιστά δυσκολότερη τη χρήση τους για την επιστήμη.
Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν ανακλαστήρες στη Σελήνη από την εποχή του Apollo 1, για να μάθουν περισσότερα για τον πλησιέστερο γείτονά μας. Είναι ένα αρκετά απλό πείραμα: Με μια ακτίνα φωτός στοχεύουν τον ανακλαστήρα και μετράνε τον χρόνο που χρειάζεται για να επιστρέψει το φως. Δεκαετίες από την πραγματοποίηση αυτής της μέτρησης έχει οδηγήσει σε σημαντικές ανακαλύψεις.
Μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις είναι ότι η Γη και η Σελήνη απομακρύνονται αργά, με τον ρυθμό ανάπτυξης των νυχιών σας ή 1,5 ίντσες (3,8 εκατοστά) ετησίως. Αυτό το διευρυνόμενο χάσμα είναι το αποτέλεσμα βαρυτικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ των δύο σωμάτων.
«Τώρα που συλλέγουμε δεδομένα για 50 χρόνια, μπορούμε να δούμε τάσεις που δεν θα μπορούσαμε να δούμε διαφορετικά», δήλωσε ο Erwan Mazarico, ένας πλανητικός επιστήμονας από το Κέντρο Διαστημικής Πτήσης Goddard της NASA στο Greenbelt του Μέριλαντ που συντονίζει Πείραμα LRO που περιγράφηκε στις 7 Αυγούστου στο περιοδικό Earth, Planets and Space.
«Η επιστήμη με λέιζερ είναι ένα χρονοβόρο παιχνίδι», δήλωσε ο Μαζαρίκο.
Αλλά αν οι επιστήμονες συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα πάνελ επιφάνειας στο μέλλον, πρέπει να καταλάβουν γιατί μερικά από αυτά επιστρέφουν μόνο το ένα δέκατο του αναμενόμενου σήματος.
[signoff]
Πηγή: https://scitechdaily.com/
