«Αυτό είναι το business plan της εταιρείας που θέλουμε να επενδύσουμε». Κάπως έτσι ξεκινούσε κάθε εβδομάδα το meeting με τον CFO της επενδυτικής εταιρείας, στην οποία εργαζόμουν. Ο οικονομικός διευθυντής μου ανέθετε να διαβάσω προσεκτικά ένα έγγραφο 200-300 σελίδων, να επισημάνω ανακρίβειες, να βρω κενά, να κρατήσω σημειώσεις και στο τέλος να γράψω ένα report για το αν προτείνω να γίνω επένδυση στην εν λόγω start-up.
Κάθε Δευτέρα ξεκινούσε το άγχος. Ατελείωτο διάβασμα, ανάλυση οικονομικών δεδομένων, στατιστικές υποθέσεις και email με όλη την ομάδα, για να διαμορφώσουμε άποψη. Και όλα αυτά με τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μας ότι πρέπει τα πάντα να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι την Παρασκευή.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και η προηγούμενη Δευτέρα. Μόνο που την Τετάρτη δεν είχα ιδέα τι με περίμενε. Όλα άρχισαν από ένα λάθος που έκανα συχνά, αλλά αυτή τη φορά θα αποδεικνυόταν καταστροφικό.
Πήρα τον εξωτερικό σκληρό δίσκο και τον συνέδεσα στον υπολογιστή του διευθυντή μου, ώστε να σώσω το τεράστιο αρχείο. Και ύστερα, συνέδεσα τον δίσκο στον υπολογιστή μου και άρχισα να δουλεύω από εκεί.
Ένας επίμονος ήχος στον δίσκο ή αλλιώς πώς να διαχειριστείς την απελπισία με δέκα μάτια να σε κοιτούν
Είχα ήδη διαβάσει το pdf των 287 σελίδων, είχα υπογραμμίσει τα πιο σημαντικά και είχα προσθέσει περί τα 100 σχόλια στα κυριότερα σημεία. Φαινόταν μεγάλη ευκαιρία αυτή η εταιρεία και ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που σε κάθε comment έγραφα ολόκληρες παραγράφους.
«Θα τα κάνω copy paste μετά σε ένα αρχείο word, για να γράψω το report μέχρι το τέλος της ημέρας» σκεφτόμουν, όταν ο δίσκος άρχισε να κάνει ένα περίεργο κλικ κλικ.
Γύρισα και τον κοίταξα και τότε συνειδητοποίησα πόσα χρόνια τον είχα. Εκεί μέσα είχα τη διπλωματική μου εργασία, εκεί και τις φωτογραφίες του γάμου μου και της βάφτισης της κόρης μου. Και εκεί βρισκόταν και το report που δούλευα και το οποίο είχα σκοπό να στείλω αύριο στην υπόλοιπη ομάδα, για να το δουλέψει μέχρι το τέλος της προθεσμίας.
Ξαφνικά το αρχείο έκλεισε και εμφανίστηκε μήνυμα στον υπολογιστή ότι δεν μπορεί να διαβάσει τον δίσκο.
Τον έβγαλα απότομα από τη θύρα και τον ξαναέβαλα. Τίποτα.
Άρχισα να μουρμουράω πανικοβλημένος και μαζεύτηκαν οι 5 κοντινοί μου συνάδελφοι, διερωτώμενοι τι έγινε. Ήθελα να αρχίσω να χτυπάω το χέρι μου στο γραφείο, τον τοίχο, την οθόνη του υπολογιστή ή ακόμα καλύτερα στο πληκτρολόγιο, να πεταχτούν τα πλήκτρα έξω και να πέσουν στο πάτωμα.
Κάπου στο σεμινάριο διαχείρισης θυμού μας είχαν πει να κλείνουμε τα μάτια και να μετράμε ως το δέκα και αυτό έκανα, όμως όταν τα άνοιξα τίποτα δεν είχε αλλάξει.
Όταν χλώμιασα τόσο πολύ που νόμιζαν ότι θα λιποθυμήσω, ήρθαν δίπλα μου όλοι, προσπαθώντας ο καθένας να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε.
Τα δοκιμάσαμε όλα και τίποτα δεν πέτυχε
Κάποιος πρότεινε να κάνουμε restart τον υπολογιστή, άλλος να τρέξουμε ένα καινούριο antivirus. Άλλος άρχισε να τρέχει ένα free πρόγραμμα ανάκτησης δεδομένων και ένας άλλος καλούσε στο ΙΤ τμήμα, όσο ο «μαστροχαλαστής» του ορόφου πρότεινε να ανοίξουμε τον δίσκο μήπως κάποιο τσιπάκι είχε κουνηθεί.
Ευτυχώς που οι τρεις τελευταίοι δρούσαν ταυτόχρονα, οπότε αυτός που καλούσε τον ΙΤ πρόλαβε να ανακοινώσει δυνατά την απαγόρευση: «Μην κάνετε τίποτα. Μην τρέξετε κανένα πρόγραμμα και μην ανοίξετε τον δίσκο. Αφήστε τον εκεί που είναι και απλώς μιλήστε με ειδικό στην ανάκτηση δεδομένων από εξωτερικό δίσκο».
Η σωτήρια επέμβαση που έσωσε τη δουλειά μου και την ψυχική μου υγεία
Κάπου εκεί ο λογιστής της εταιρείας θυμήθηκε ότι του είχε συμβεί κάτι παρόμοιο με το laptop του. Άλλος ένας θιασώτης της yolo λογικής ότι το backup είναι μια αχρείαστη και χρονοβόρα διαδικασία είχε απευθυνθεί στη Datalabs, μία από τις γνωστότερες εταιρείες ανάκτησης δεδομένων, και τον είχε σώσει.
Όταν τους πήρα τηλέφωνο, ένιωσα ανακούφιση και ανησυχία μαζί. «Αν το πρόβλημα είναι στο hardware, πράγμα πολύ πιθανό λόγω της ηλικίας του δίσκου, τότε τα πράγματα είναι δυσκολότερα, γιατί ο δίσκος πρέπει να ανοιχτεί με εξειδικευμένο εξοπλισμό σε καθαρό θάλαμο. Σε κάθε περίπτωση, ευτυχώς που δεν κάνατε τίποτα με τον δίσκο και απλώς απευθυνθήκατε σε εμάς».
Πήγα τον δίσκο στους τεχνικούς της Datalabs σαν να πήγαινα το παιδί μου στο γιατρό. Και με παρόμοια (εντάξει, είμαι λίγο υπερβολικός) αγωνία καθόμουν πάνω από το τηλέφωνο και περίμενα τα νέα.
Διαβάζοντας κριτικές της εταιρείας είχα δει ότι πετύχαιναν ανάκτηση σε 9 στους 10 πελάτες και μάλιστα στο 95% των αρχείων στην ανάκτηση δεδομένων από σκληρό δίσκο. Αλλά τι θα γινόταν αν ήμουν αυτός ο ένας στους δέκα ή το τόσο σημαντικό αρχείο βρισκόταν στο 5%; Τι θα έλεγα στον διευθυντή μου; Ότι ξέχασα να το σώσω κάπου άλλου;
Όσο είχα ξεκινήσει να κοιτάω αγγελίες εύρεσης εργασίας και να παίρνω πληροφορίες για το επίδομα του ΟΑΕΔ, το τηλέφωνο χτύπησε.
«Ανακτήσαμε το 98,7% των αρχείων σας!» μου ανακοίνωσαν.
Το report ήταν μέσα σε αυτό το συντριπτικό ποσοστό. Έχασα το 1,3% από τις φωτογραφίες του γάμου μου, αλλά ευτυχώς αυτές βρίσκονταν και στον υπολογιστή του σπιτιού, κάποια άλλη πιο… προνοητική είχε φροντίσει για αυτό.
Από εκείνη την ημέρα, το backup έγινε δεύτερη φύση μου, αλλά πήρα και ένα ακόμη σπουδαίο μάθημα.
Κατάλαβα ότι σε τόσο σοβαρά θέματα πρέπει απλώς να εμπιστευθείς τους επαγγελματίες. Αν επιλέξεις τους σωστούς και ακολουθήσεις τις οδηγίες τους, οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου. Οπότε ευχαριστώ κάθε μέρα την ψυχραιμία μου που με κράτησε μακριά από αυτοσχέδιες λύσεις και ατελείωτο γκουγκλάρισμα.
Εύχομαι να μην τύχει σε κανέναν, όμως εγώ προσέθεσα τη δική μου θετική κριτική, μία από τις εκατοντάδες, στη Datalabs ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης που μου έσωσαν την καριέρα!
