Σήμερα δύσκολα φανταζόμαστε τη ζωή μας χωρίς αυτά, όμως δεν είναι και τόσο μακρινή η εποχή κατα την οποία υπήρχαν μόλις 1000 συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα.
Μπορεί στην Αμερική ο Gordon Gekko και άλλοι μεγαλοσχήμονες της Wall street να είχαν κινητά από τη δεκαετία του ‘80, όμως στην Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα, θα έπρεπε να περιμένουμε τη δεκαετία του ‘90.
Πιο συγκεκριμένα η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ξεκίνησε τη μελέτη για το δίκτυο GSM το 1991 και την ολοκλήρωσε το 1993. Ο τελικός σχεδιασμός προέβλεπε την παραχώρηση δύο αδειών κινητής τηλεφωνίας για κάθε μέλος-κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μία για τον εθνικό τηλεπικοινωνιακό οργανισμό της χώρας και μία σε ιδιωτικό πάροχο.
Στην Ελλάδα επιλέχθηκε μια διαφορετική προσέγγιση και δόθηκαν και οι δύο πρώτες άδειες σε ιδιωτικούς παρόχους από τη στιγμή που ο ΟΤΕ ήταν επιφορτισμένος με την ψηφιοποίηση των σταθερών τηλεφώνων. Οι δύο ιδιωτικές εταιρείες που πήραν της άδειες ήταν η Telestet (σημερινή Wind) και η Panafon (σημερινή Vodafone). Το τίμημα που κατέβαλε η κάθε εταιρεία ήταν 30 δις δραχμές.
Η Telestet ξεκίνησε να παρέχει τηλεπικοινωνιακό έργο στις 29 Ιουνίου του 1993, ενώ η Panafon δύο ημέρες μετά, την 1η Ιουλίου. Ο τρίτος πάροχος, η Cosmote του εθνικού τηλεπικοινωνιακού οργανισμού εμφανίστηκε το 1998 συμπληρώνοντας την τελική τριάδα των ελληνικών παρόχων που λειτουργούν μέχρι σήμερα.
Εκείνο το καλοκαίρι του 1993 τα κινητά τηλέφωνα λειτουργούσαν μόνο στην Αττική, ενώ το κόστος χρήσης της κινητής τηλεφωνίας ήταν μάλλον απαγορευτικό για την πλεινότητα των Ελλήνων. Οι τιμές των συσκευών ήταν πολλαπλάσιες του τότε βασικού μισθού και κυμαίνονταν από 220.000 ως 500.000 δραχμές (700 έως 1400€), το τέλος ενεργοποίησης 29.000 δρχ. (85€), το μηνιαίο πάγιο 11.800 δρχ. (40€) και το λεπτό ομιλίας 82 δρχ. (0,25€). Με τόσο υψηλό κόστος δεν ήταν και μεγάλη έκπληξη οι μόλις 1000 συνδρομητές για το 1993.
Η συνέχεια ήταν μάλλον εκρηκτική και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει την διάδοση της κινητής τηλεφωνίας στη ζωή μας, ούτε και οι πιο αισιόδοξοι ειδικοί. Η αρχική εκτίμηση για 200.000 συνδρομητές μέσα στην επόμενη δεκαετία διαψεύστηκε πανηγυρικά με τον αριθμό των ενεργών συνδέσεων να ξεπερνά τα 11 εκατομμύρια μέχρι την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
