Όταν η προσαρμογή ενός προϊόντος για την Ευρώπη κοστίζει περισσότερο από ό,τι αξίζει η πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, οι εταιρείες πλέον δεν συμμορφώνονται, απλώς αφαιρούν το χαρακτηριστικό
Στο όνομα της θεμιτής ανταγωνιστικότητας και της δικαιοσύνης, η Ευρώπη έχει υιοθετήσει κανονισμούς που τελικά αφήνουν τους πολίτες της ως τους μόνους στον ελεύθερο κόσμο χωρίς πρόσβαση στις πλέον προηγμένες τεχνολογίες.
Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα του νέου βοηθού τεχνητής νοημοσύνης Siri AI της Apple: θα λανσαριστεί αυτό το φθινόπωρο σε iPhone και iPad στο Λονδίνο και το Τορόντο, αλλά όχι στο Παρίσι ή το Βερολίνο. Η ευρωπαϊκή ρύθμιση της τεχνολογίας δεν γέννησε έναν ευρωπαϊκό κολοσσό όπως η Google ή η Apple, ούτε έναν ισχυρό ανταγωνιστή στην τεχνητή νοημοσύνη. Αντίθετα, δημιούργησε ίσως το πιο εξελιγμένο σύστημα ανάσχεσης της καινοτομίας παγκοσμίως.
Οι Βρυξέλλες υποστηρίζουν ότι πρόκειται για απόφαση «αποκλειστικά της Apple» και ότι ο Νόμος για τις Ψηφιακές Αγορές (DMA) δεν εμποδίζει την κυκλοφορία της υπηρεσίας. Τυπικά μπορεί να έχουν δίκιο, ουσιαστικά όμως παραβλέπουν το πραγματικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, με την κυκλοφορία του Siri AI στην Ευρώπη, οι ανταγωνιστικές εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης θα πρέπει να έχουν αντίστοιχη πρόσβαση στα μηνύματα, τα αρχεία και το ιστορικό συνομιλιών των χρηστών. Η Apple υποστηρίζει ότι πρότεινε ένα πρόσθετο επίπεδο προστασίας λογισμικού και μια σταδιακή εφαρμογή του συστήματος για λόγους ασφαλείας, όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε την πρότασή της.
Ο Νόμος για τις Ψηφιακές Αγορές (DMA) υποτίθεται ότι θα άνοιγε τις αγορές στον ανταγωνισμό. Ωστόσο, η νομική του λογική διαμορφώθηκε στην εποχή των browsers, των app stores και των εφαρμογών μηνυμάτων.
Ένας βοηθός τεχνητής νοημοσύνης δεν έχει καμία σχέση με αυτό το μοντέλο. Είναι ενσωματωμένος στο ίδιο το λειτουργικό σύστημα και έχει πρόσβαση στα πιο ευαίσθητα δεδομένα που διαθέτει ένας χρήστης. Και, όπως δείχνουν συνεχώς οι ερευνητές ασφάλειας, μπορεί να παραβιαστεί ή να «καταληφθεί».
Η τεχνολογία εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και ο Νόμος για τις Ψηφιακές Αγορές (DMA) έχει ήδη αρχίσει να μένει πίσω από την εποχή του. Αυτό αποτελεί και μια προειδοποίηση για τους Αμερικανούς που ζητούν ακόμη περισσότερη ρύθμιση.
Ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) της Ευρώπης, πνευματικός προκάτοχος του DMA, είχε παρουσιαστεί με τη λογική ότι θα ενισχύσει τους χρήστες και θα τιμωρήσει τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ωστόσο, το αποτύπωμά του θεωρείται αρνητικό, καθώς οι επενδύσεις σε ευρωπαϊκές νεοφυείς επιχειρήσεις μειώθηκαν περίπου κατά ένα τέταρτο σε σχέση με τις ΗΠΑ τον χρόνο μετά την εφαρμογή του νόμου το 2018.
Οι μικρές επιχειρήσεις έχουν επιβαρυνθεί δυσανάλογα με κόστος συμμόρφωσης, ενώ οι ισχυροί αμερικανικοί τεχνολογικοί κολοσσοί, με τους τεράστιους νομικούς τους μηχανισμούς, έχουν εδραιώσει ακόμη περισσότερο την κυριαρχία τους. Ακόμη και ο κλάδος του λογισμικού συμμόρφωσης για την προστασία της ιδιωτικότητας που δημιουργήθηκε λόγω της νομοθεσίας κυριαρχείται από αμερικανικές εταιρείες.
Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το όραμα ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια «ρυθμιστική υπερδύναμη». Στόχος της ήταν να δημιουργήσει μια αγορά τόσο μεγάλη που κανείς δεν θα μπορούσε να την αγνοήσει και η οποία, λόγω του μεγέθους της, θα εξήγαγε τους κανόνες της και στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό όμως δεν έχει τελικά λειτουργήσει όπως αναμενόταν.
Όταν η προσαρμογή ενός προϊόντος για την Ευρώπη κοστίζει περισσότερο από ό,τι αξίζει η πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, οι εταιρείες πλέον δεν συμμορφώνονται, απλώς αφαιρούν το χαρακτηριστικό.
Ο πρώην επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, στην πολυσυζητημένη έκθεσή του προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είχε διαπιστώσει ξεκάθαρα ότι το ρυθμιστικό βάρος της Ευρώπης λειτουργεί πλέον ως φόρος στην ανταγωνιστικότητά της.
Οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες το διάβασαν. Οι δημοσιογράφοι το εξήραν. Αλλά τίποτα δεν άλλαξε.
Δεν είναι ακόμη αργά για να διδαχθούν από τα λάθη τους. Η Ευρώπη είναι πλούσια, μορφωμένη και απολύτως ικανή να ανταγωνιστεί στο τεχνολογικό μέτωπο. Ορισμένοι πολιτικοί της αρχίζουν σταδιακά να το αντιλαμβάνονται. Αν μόνο οι ρυθμιστικές αρχές μπορούσαν να κάνουν ένα βήμα πίσω.
